Patrząc na witraż widzę odbicie świata, którego historia sięga kilku wieków wstecz, a nawet kilka mil dalej i kilka galonów głębiej.

to
pełne słońce przemienia śnieg w suchą wodę
w kropielnicy zwróconej apsydą
do Jasnej Góry
– którą będę pił będąc w najwyższych górach

a ty
artykułując w przestrzeń niebieską najbardziej
bujne woluminy inkunabuły starodruki – językami ludzi aniołów i mitologicznych
bogów z siłą wyrazu winkelriedyzmu
chodzi z nieuleczalną prawdą Teofila z „Drugiej Przestrzeni”
– mistyku, żegnam się z rymem i średniówką
by
wyruszyć w dalsze rejony Lewantu

Pola Elizejskie i osiągnąć twój legendarny stan
– bo oddałem głos na dwanaścioro mężczyzn i jednego jedynego
ogół doskonałego traktatu
– Maszeruję szlakiem onirycznego Domu Północy – a
siła tkwi w umyśle gdzie całun w różnych
językach świata jak poliglota okrywa wieko nieosobliwej
powszedniej rany
od archeologów więzi posiniaczonych serc

– i co jeszcze kiedy i tak dalej – ławicy kosmicznej
perseidy i echa jej trajektorii dziś
uderza w pustynię
mamy Dzień Podległości uniesienia brwi wzór wysokogórskiego

towarzysza przyznaję – twoje ciało
cierpiało męczarnie bez ciebie źle z tobą też źle mi
pragnę oznajmić zaręczyny z poezją:

trzeba iść i budować miasta o pojemności
kierów trefli pików karo – gwiazd – mury, bruki
– wszystka mnie stąd wypędzasz i wszystka w miejscu trzymasz

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.