języki

Znajdziemy w sobie klucze –
do pęt miłości
Nim dorośniemy i umrzemy
poezją śmierci, prozą życia, dramatem chwili

Do spraw doczesnych, by zapłacić
za to, co zebrane
w spiżarni naszego serca

Czasami to wola więzi mnie, bym nabył doświadczenie zebrane tu z żywiołów,
a spekulacje nt. wymiany zamków

lądują w piachu,
bo dzieci z nas, wciąż i wciąż… Bo dorośli z nas zawsze i wszędzie,
bo starcy zapomnieli, że… od nich padł cień

A wszystkie rodzaje uczą nas –
języka serca!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.