Z jednego kąta świata w drugi

          Dziś matka na czole zaznacza ci krzyż dla dobra osobistego i tego powołanego z kartoteki wołając sny zza gór: i widziałem anioła, a miał w ręce swej książeczkę otwartą, a ogromny bywa nurt strumienia spływającego do morza. Nie potrzeba mi niewiary i udręki snów, o wielkich zmianach decydują małe epizody. Jedno spotkanie jedna książka jedna decyzja i postawił swoją nogę prawą na morzu, a lewą na Ziemi, a gdy Bóg zszedł z kroplą i otworzył okno, zapukał gość o nieznanej – starej baśni, ze zmęczoną twarzą  zaczerwieniłem się: i ruszyłem w obce kraje,

księżyc osunął się na ramię, w pełni trzęsie się ziemia. Teraz ja wymówię: błogostan, szczęście. Powtarza się gust z depeszą z jądra ciemności, ty:biegniesz, w szalonym tempie za tym jedynym, zostawiając swój diariuszi kilka ośmiotysięczników, bo piękna ty – a natura mówi, że mam morze pewności, o ciebie będę walczył z odyseją mego przekleństwa, bo wspaniała jest, doskonała jest. Kiedy umrę zobaczę podszewkę świata. – Inne ziarno zebrane w dziesięć pojęć? Takich samych a jednak zaledwie ludzkich (bo nie znam nikogo, komu warto było by zazdrościć, mawia Ten, którego skrzywdziłem).

          A jednak tu kończy się wąwóz – Anioł Pański o nowym śmiechu o słowie zawstydzonym w ustach.

         Po przełęczach walczy jak góra z górą z nurtem czasu, truchtasz naznaczony do tego szaleństwa, zapukał gość do powiek ze złożoną kartką tak, by dosięgła księżyca. Czas odmierzony falą. O dajcie wytchnienie! wódce i zakąsce są to nazwy puste i jednoznaczne, dla których świat nie nazywa się pomostem, a przepisanym na rodzinę dymem:

dostrzegnij to! z dzisiejszego zła wzniesie się kamień o ciężarze raju, o przyjaźni człowieka z falą i zagłuszającą ją ciszą w przedpołudniu zamkniemy się i wyrzucimy klucz byle gdzie. W szczelinach – chcąc gwieździsty pył rozsypać na ziemię! Jutro natura mżawką Cię obleje cicho, piskliwie ziemia niby poemat, zagrasz ze skrępowaniem o warząchew marcepanu?

         Na twoich papilarnych liniach, z nazwiskiem nieznanym intonując imię oznajmią: jest! A my zejdziemy się i rozejdziemy – walka wątpliwości skończy się Epilogiem burzy, ma to swoją nazwę: budulec dziejów. Jestem tego świata atomem.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.