Stawka o dobrej sławie

  Na naszym skamieniałym drewienku wyryty napis: w tym mieście nie ma poezji, żniwa w zadumie, ze zwyczajem pór roku w bólu niewinnie, nadziany na kordon, z dzień dobry na spoconej twarzy, czole wysokim – świadczy to o potędze pochodzenia.

  Kocham cię dziś, w światłach poranka wszystko utracone, raj z ziemi obiecanej, do którego dotrzeć można tylko na sposób lepienia uszek, które chciałby zapisać nad światem pytanie? Od Boga, do którego idę, a który nie idzie ku mnie…

  Odpowiedzialny za list w butonierce; w osłodzie, na koniuszkach palców niedoścignionych burz i sztormów, a także zlodowaceń i zetknięć ze słońcem – marzeń w tej przerażającej nocy światy opłatków z jednej strony i z drugiej strony przybrały stan faktyczny – czyli przeistoczony. 

  – Jestem świadkiem, tego oto języka szukają na próżno liście partykularnych zachodów. Podkreślając wizję – doprowadź mnie do szczytowej teorii nieprzewertowanego dramatu, gdzie podczas sztormu, na jakimkolwiek terenie, w obcojęzycznej zatoce przemawiają koszyki z palmowych liści.

  Wpisaną w źrenice pasję odkupią lata, kominy i zimy.

  Deportowany za zimę stulecia na kołchoz zbity z piorunów. Mam orzeczenie o zdolności do pracy w krzyku i braku źródła. Bo tam opłatek z mąki i wody święconej. – Nie powinieneś ubiegać się o odpuszczenie. Ta ręka nawet obudziłaby świętego? Są tacy, którzy znają dwie pory roku, tylko. W inne je zaprowadź kraje! Miasto leży w widłach Wisły i Pilicy. Mam tyle lat powodów… Czy milczenie już jest poezją?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.