Święta (poemat)

położyć obrus, powynosić książki
wytrzepać dywan i zamieść brudy

razem z nimi historię dekad, tysiącleci
na wielką łopatę poezji, bo od początku
było mówione: „wszystko jest literaturą”
dziś kiedy obok sianka leży opłatek nie
ważne jest czy to zwady czy pokoje
dzieliły naszą tradycyjność w takcie dwa

na cztery rzecze anioł:
„kochaj bliźniego swego, jak siebie samego”
a barszcz dojrzeje szlachetnie, choć dzielą nas kanony,
normy, religie, kolory skóry i języki,
szukając ognia dozierasz listu, żadna laurka
nie zastąpi rzeczownika „iskra” historie zebrane
na jednym strychu (choć grająca) gdzie kurz minionego
milenium oznajmił przełomową północ

łatwopalni o dwóch takich co ukradli księżyc
wybrani przez zbieraczy plonów
wykrzyczymy: „kocham!” w języku serca
zagra batuta bohaterów wszyscy opisywani:
śmiałkowie i zwierzęta, i papier nośnik prawdy jednym głosem
dadzą znać najwyższemu prawda wyjdzie na jaw po latach

roztropność i durność, wyniosłość i pokora
śpiew i milczenie, kolor i brak pigmentu

wygląda na to, że prędzej przez komin wejdzie święty
niż polityka domiesza prawdę do zamieszek
w starym kinie: trzy serca, repertuar – święta sól wypełnia kieszenie
w antykwariaty świata przemycony opłatek,
minął kolejny rok – mamy święta

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.