prawomocna dobranoc

Człowiek z gitarą kończy apostrofę. Ziemia w dziele sztuki – są jeszcze kłamstwa, kiedy pamięć wypowie wojnę medalom do których przez świat fizyczny, metafizyczny i urojony mnie wiodła droga. Muzyka jutra, gawęda sprzed stuk-puk w czerwony talerz.
Tutaj kwadrans, druga: księga wczorajszy próg drzwi. Nie grałem nigdy w kotka i myszkę, a ser pachnie jak ten z hamburgerów z rynków światowych metropolii. Biegnę po owoc, któremu dałem imię, a zarazem nie doręczyłem sekundy…
z siebie – odżałowana wina – moja wina, moja wina. Suchy liść na policzku płacze nieobecny sen – kandyduję do rady docierającego słońca. Pionier zamkniętej książki, nie zaniedbuj, przetłumaczony na jasną i ciemną stronę Księżyca – wiem, że świadkowie boją się urywków
z książek, prawomocna dobranoc, a miłość raz niebem, raz czyśćcem, daleko idące publiczne piorunowanie. Chcę obejrzeć kilka katastroficznych filmów, jak ten bezdomny, o rysach twarzy starszych niż nasze góry? A struny, w teorii są…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.