Rosa

zapomniałeś się ogniu
z tysiącem piskląt w lesie

wiele zapałek się wini, że nakarmiłeś je swoim językiem
koła świętej geometrii

dziedzina jakiej się trzymasz
ma więcej przyjaciół niż zwycięstw świtu

zagrasz molowo zapach kwitnących oliwek

damę zakochaną w powietrzu
bohaterkę tamtych poezyj

przeżyła wyczekiwanie
a ja zapomniałem się i piszę ten mit młodości

chociaż tak bardzo boli obcy cień
albo zapałka zgaszona w ustach

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.