ostatni oddech róży

ostatni oddech róży, próba, która daje nurt
w literaturze. cały wszechświat chowa się
na noc w kielichu. jedna róża to piękno.

 

dziesięć róż to coś drogiego. sto róż to nuda.
tysiąc, kupujesz? wróciłeś z piwnic nosząc
złotą kroplę na szyi i życie zamknięte

 

a chciałoby się być w parku, gdzie przesiadują
niedziele nabyte od

 

deszczu. mylone z pełnią. to ja wpuść mnie,
nie mogę czekać dwóch tysięcy lat – mówi kamień,
którego pocałunek stawia zarzut świadectwu

 

– kamienna muzyka, książki są wszędzie.
oddani tęsknocie wiatru i słońcu, które czyta gazetę.

 

człowiek ślepo podporządkowany pewnej idei,
zmyślony próg domu, w domach chmur
temperatura punktu rosy oczy powietrza na sopran

 

i fortepian do wierszy,

 

– kolec tezy, że toczymy zielony krąg lata i białe koło zimy
– herbaciana róża od wieków przysięga
na mały palec

 

1 Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.