drzewa umierają stojąc

odegrany sęk gałęzie prawa
niedostateczna miłość
nienawiść jedyna

 

płuca ziemi zlękło się dziecię
owoc rokroczny
puszczony z szeptem lasu
zwalił mi się kawałek świata
na oczy zachodu

idź i depcz to co ci pościeliła
nocą milknie czerń

 

a ty sprawiasz iż najbardziej przerażającym dźwiękiem
na świecie jest bicie mojego serca

filozofia lasu: na drzewie milczenia
wisi jego owoc – spokój
polega na zagęszczeniu

 

bo obojętne ci
czy drzewo które toczą jest rzeźbione?
czy wykrwawia się metaforą organizmu zbiorowego?
dziewicza rana

 

opowieść o drzewie zranionym
najgorszą torturą jaką znam
to zranić się igłą

drzewa które się nie pali

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.