Żal za Jaume Cabré

– jaki to piasek tak na dnie leżący? rzadki talent na obszarach jezior i mórz,
w depresji nieskończone równania
– pustynna długość, szerokość i objętość.
– nie mylić z obojętnością, dla majestatów wydane okruchy ludzkich dol.
przywieziony w transporcie, kwadrans przed południem
– mgły, które opadły dla przeznaczeń. doigrywa się twoje naturalne ciepło,
aczkolwiek, jak wszyscy wiemy, to niezliczona ilość małych szczęść krępuje
czerwień.
– rewa ulepiona synonimem białej róży osadzony w kanonie.
przez palce przecieka, nie chowaj mowy, w ogniskach jej warg, dla oczu
najlepszym rozwiązaniem jest woda słodka, wówczas przecierają miriady…
– na tle mitu dostrzegamy realistyczne życie, ludzi oraz całą prawdę
– buduj na skale, kiedy piasek wpadnie nam do oka, łza je oczyści.
jest jeszcze pewna niewiadoma – paląca się draska w nizinie, biały kolor białych
ścian, czas liczą nieszczęśliwi
– co znaczy ciągnięcie za sobą burzy? gdyby tylko gwiazdy zamykały mnie
– gdybym chciał być nie z drugiego obiegu, ale nie – westchnienie Seta, to konflikt
egipski!
pomnij: słowa są jak piasek pustyni. myrra
– gdy chcemy im nadać sens rozsypują się na wszystkie strony, tak, jak deszcz
– ulga ugorom i Ziemi nieobjętej, świadomość zawarła w sobie każdą oddzielną
brzozę, która krwawiąc doniesie echo z Rezurekcji za rękę jeden, jedyny raz,
– troska o drugiego człowieka marszczy czoło, ale wygładza serce,
przeklinam banalność klasyki i jej walory, twoja cena to bezcen, w muzyce róż
jesteś

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.