Rozsądku nie nazwiesz ty, ani żaden poeta

“Rozsądku nie nazwiesz ty, ani żaden poeta”

 

wyrwałem ciebie z ram świata i czekam na kalectwo

bo bez ciebie ten świat nie miałby sensu, z tobą nawet zdrowego rozsądku

nie ucieleśni żaden poeta ni wiersz

 

dobre pokoje – drogie pokoje, powiedziałaś

i tak odeszło ode mnie przeświadczenie o własnej marności

choć świat nas przerasta „być może dla świata

 

jestem tylko człowiekiem,

ale dla niektórych ludzi całym nim”

bo „nie po to nas wywalali na świat, żebyśmy się zadawali

z Bogiem”, nie po to budowaliśmy naukowe

 

podwaliny, żeby teraz runąć jak greckie świątynie

pamiętaj, zawsze „w walce pomiędzy tobą a światem

sekunduj światu”

 

on powstał z chaosu, ale nie z całego, bo

– jeszcze go trochę pozostało „świat ten jest jak czysta bajka!

– Zgoda, przyjacielu;

lecz każda bajka ma sens moralny na celu”

– „byłem młody, odważny, był mi świat otwarty”

teraz, kiedy wiem, że słuch i wzrok zawodzi

 

ja nieprzygotowany śmieję się jak dziecko,

na tym placu zabaw, a cały świat ze mną, bo „ból samotności…

jest bólem drogi, nie z tego świata”

1 Comment

  1. Maks, na początku p. l. “dialoguje” z kobietą, potem, w podobny sposób – z przyjacielem; jak dla mnie jest to całość jakiegoś dialogu wewnętrznego, który dotyczy sensu życia, bólu świata, przedstawia rozważania na ten temat, a poza tym “przytacza” motyw drogi.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.